Swipe om fragmenten uit het boek te lezen:

NOAH

Learren hadedn gene diee wat ze met Noah Dubois aan omesten. Was het noiwl? Of was hij sipmelweg te tsom om te leern? Pas op zijn 16^e viel het kwartje. Dyslexie, de reden voor alle onvoldoendes en waarom hij op school zo werd gepest. Toch staat Noah er helemaal alleen voor. Zijn vader heeft niets in de gaten en zijn moeder staat al jaren op de vensterbank, in een stenen kruik met een kurk erop.

+++++++++++

De werkplaats is zijn babykamer, de achterbank van een 20 jaar oude Renault 4 GTL zijn wieg. In plaats van poppen of houten speelgoedblokken speelt hij met steeksleutels, schroevendraaiers en wieldoppen. Als vader aan het werk is, zes dagen in de week, helpt kleine Noah op zijn manier mee. Zo groeit Noah op met de geur van motorolie en rubber.

+++++++++++

Met z’n broek op zijn enkels staat Noah voorovergebogen de laatste mieren van zijn benen te slaan. Hij heeft zijn belagers nog geen moment aangekeken. 

‘Hé! Ik heb het tegen jou!’

Nog voordat Noah kan reageren krijgt hij een duw en valt achterover met z’n billen weer terug in het mierennest.

Hij zou wel willen terugvechten, maar als je niet meer weet waar je moed zich al lang geleden heeft verstopt, dan ben je even bezig om het weer te verzamelen.

++++++++++++

Sinds mijn vader is overleden voelt het alsof ik ben verdwaald in een wereld die ik niet meer herken, die niet meer de mijne is, verstrikt in een doolhof zonder uitgang. Ik heb wel eerder het gevoel gehad verloren rond te lopen op deze aarde, maar nooit zo heftig als nu. Wat ik nu voel is anders. Dat gaat dieper. Mijn vader was het magnetische noorden. Door hem wist ik waar ik was en vooral wie ik was. Nu weet ik het niet meer. Ik voel me een eenzame ruimtewandelaar die bij gebrek aan zwaartekracht niet meer weet wat boven en wat onder is.’

ABDEL

In de beslotenheid van zijn eigen slaapkamer gaat hij met een plechtig gezicht voor de spiegel staan, zo is hij zijn eigen getuige. 

‘Ik, Abdel Traoré, val op mannen. Ik beloof ze lief te hebben, in goede en in slechte tijden. Zowaar helpe mij God almachtig.’ 

+++++++++++

Het vooruitzicht om ondersteboven aan je scrotum te worden opgehangen aan de hoogste marulaboom van de stad, om uren later met rood aangelopen hoofd en uitgerekte balzak je laatste adem uit te blazen is allesbehalve uitnodigend. Geen wonder dat Abdel permanent op zijn hoede is en het spel altijd meespeelt om niet te laten blijken wie hij echt is.

+++++++++++

De oude stadsbus komt tot leven met een grom en een rookpluim, gevolgd door gereutel dat nog het meeste lijkt op een hoogbejaarde roker met kinkhoest. Het is maar de vraag of dit oude beestje de lange reis gaat volhouden. Gelukkig wijst de brandstofmeter helemaal naar rechts. Langzaam laat Abdel de koppeling opkomen en met enige tegenzin zet de bus zich in beweging. 

HERMAN

Al zijn hele leven wordt hij verrast door de volstrekt logische gevolgen van zijn eigen, impulsieve handelen. Iedereen kan de consequenties bedenken. Behalve Herman Haverman. Het meest recente bewijs van Herman’s onvermogen verder te kijken dan zijn neus lang is zit nu naast hem. Esmeralda. De nieuwe vriendin, die van de ene op de andere dag de plaats innam van Anna, de ex-vriendin, een schat van een meid. Iedereen was altijd zeer op haar gesteld. Anna is slim, opgewekt en met energie voor twee. Toch kwam er een abrupt einde aan hun relatie. De reden? Acne. In slechts een paar weken tijd raakte haar jonge huid overwoekerd met puisten. Groot, rood en met gele koppen. Niet alleen haar voorhoofd, ook haar wangen, hals en nek raakten bezaaid met tal van vulkanen, nog actiever dan de Etna en Vesuvius bij elkaar. Was er eentje uitgebarsten, dan resteerde een rauwe krater. Als Herman naar Anna keek liepen de koude rillingen over zijn rug en moest hij echt zijn best doen zijn gezicht niet af te wenden. Bij de gedachte aan zoenen moest hij bijna overgeven. En toen kwam Esmeralda ten tonele. Net zo lief, met een aangename volle cup D en de langste benen die Herman ooit heeft gezien, en dat alles getooid met een weelderige blonde paardenstaart en een puntgaaf gezichtje. Het duurde nog geen tien seconden voordat Herman tot over zijn oren verliefd was.

+++++++++++

Herman heeft geen haast. Nooit gehad ook. Niet dat hij sloom is of zo. Nee, hij is gewoon relaxed. Dat kon je al heel vroeg zien aankomen. Zelfs toen zijn moeder twee weken overtijd was, maakte hij geen enkele aanstalten de wereld te verkennen. Uiteindelijk hebben ze hem met een keizersnee moeten halen.

+++++++++++++

De Havermannetjes zijn nog nooit op vakantie geweest. Wel eens een weekendje weg, naar de Veluwe bijvoorbeeld, maar een verblijf langer dan een of twee nachtjes is er nooit van gekomen. Herman’s moeder krijgt al last van heimwee zodra ze de straat uitrijden. Hoe langer en verder ze van huis zijn, hoe groter de buikpijn en hoe luider de huilbuien. Daar kan zijn vader dan weer niet tegen, dus rijdt het gezin soms alweer de volgende dag terug naar huis, waar vader zich gelijk een borrel inschenkt om zijn eigen verdriet een beetje te verzachten.